We zijn in verwachting. Tjonge. (Ja, dat blijven we nog heel lang zeggen.)
En nu? Wat nu?
Vandaag is het 5 december, vanavond vieren we pakjesavond in Berkel. Dit blije en verrassende nieuws, zo snel zo onverwacht en zo blij, dat kunnen we niet voor ons houden. We gaan het vanavond vertellen aan GJ en Gerda. We wachten gewoon tot iedereen weg is, blijven ‘toevallig’ als laatsten over en delen dan onze vreugdevolle nieuws. Goed plan!
Maar eerst de huisarts bellen. Die is lekker praktisch: “is het gewenst? Ja, mooi. Gefeliciteerd. Bel nu de verloskundige maar, ik kan verder ook niet echt iets voor je betekenen. Succes.” Okee, lekker duidelijk. Dat telefoonnummer van die verloskundige, dat heeft geen haast. Dat komt vanzelf wel.
Eerst pakjesavond. Helaas komen we halverwege de avond erachter dat Hugo en Lieselot roet in het eten gooien voor ons Grote Plan. Zij blijven namelijk slapen, dus kunnen wij niet echt als enigen overblijven.
Nou, okee, plan B. We vertellen het iedereen. Lekker snel, lekker enthousiast. Hebben we dat ook meteen gehad. Geheimen zijn voor mietjes. Het Grote Nieuws is verwerkt in een kort maar krachtig rijmpje van Sinterklaas. Die goedheiligman weet echt alles! Dat gedichtje echter, dat leverde verwarring op. Niet iedereen begreep de boodschap even snel. Maar na wat Babylonische spraakverwarring en een kort duidelijk antwoord ‘Ik ben in verwachting’ dringt het nieuws door. HOERA!